Dün akşam Spider-Man: Brand New Day filmini Türkiye galasında izleme fırsatı yakaladım. Salona girerken heyecanımı kontrol edebiliyordum ama merakımı bastırmam pek mümkün değildi. Çünkü Spider-Man: No Way Home, Peter Parker’ın hayatını tamamen değiştiren bir finalle sona ermişti ve serinin bundan sonra hangi yöne gideceği uzun süredir en büyük soru işaretiydi. Uzun zamandır bir Spider-Man filminden çıkarken bu kadar güçlü bir özlem duygusu hissetmemiştim. Film bittiğinde aklımdan geçen ilk şey ise oldukça netti: Brand New Day, Tom Holland döneminin en dengeli, en karakter odaklı ve en olgun Spider-Man filmi olmuş.
Belki de bunun en önemli nedeni, filmin sonunda gerçekten Peter Parker’ı anlatmaya karar vermesi. Bu kez karşımızda dünyayı kurtarmaya çalışan bir süper kahramandan çok, kaybettiklerinin ardından yeniden ayağa kalkmaya çalışan genç bir adam var. Elindeki her şeyi kaybetmiş, hayatını sıfırdan kurmaya çalışan ama buna rağmen umudunu tamamen yitirmeyen bir Peter Parker izliyoruz.
Son yıllarda Marvel’ın giderek büyüyen tehditlere ve çoklu evren hikâyelerine odaklanması karakterlerin kişisel yolculuklarını zaman zaman geri plana itmişti. Brand New Day, tam tersini yapmayı tercih ediyor. Film, büyük felaketlerden önce küçük hikâyelere dönüyor ve kamerasını doğrudan Peter’ın üzerine çeviriyor. Dördüncü filmde bunu yapmaları biraz geç olmuş olabilir ama doğru kararın bu olduğu da inkar edilemez.
Maskenin Altındaki Peter Parker
Brand New Day’den sonra Tom Holland’ın yalnızca iyi bir Spider-Man değil, aynı zamanda çok güçlü bir oyuncu olduğunu söylemek çok daha kolay. Son birkaç yılda yer aldığı projelerde oyunculuğunun giderek olgunlaştığı zaten hissediliyordu. Özellikle The Odyssey ile birlikte bu gelişim daha görünür hâle gelmişti. Ancak Brand New Day, bana göre kariyerindeki en etkileyici performanslardan birini sunuyor.
Elbette aksiyon sahneleri başarılı fakat beni asıl etkileyen, Peter’ın sessiz kaldığı anlardı. Yorulduğu, nefes aldığı, yalnız kaldığı ya da tek bir bakışıyla hissettiklerini anlatabildiği sahneler… Film, bugüne kadar hiç olmadığı kadar Tom Holland’ın oyunculuğunu öne çıkarıyor. Önceki filmlerde Peter Parker çoğu zaman Avengers, çoklu evren ve devasa olayların arasında kayboluyordu. Buradaysa hikâye zaman zaman dağılsa bile özünü hiçbir zaman tamamen kaybetmiyor. Çünkü merkezinde gerçekten Peter Parker bulunuyor.
Çizgi Roman Sayfalarından Çıkmış Gibi
Brand New Day’de aklıma sık sık Andrew Garfield’ın Spider-Man yorumu geldi. Bunu bir karşılaştırma yapmak ya da birini diğerinden üstün göstermek için söylemiyorum. Tam tersine, Brand New Day’in en sevdiğim yönlerinden biri bu çizgi roman hissini yeniden yakalayabilmiş olması. Spider-Man’in gerçekten bir örümcek gibi hareket etmesi, binalara ve araçlara tutunması, kostümünün üzerine günlük kıyafetler giymesi, beden dilini konuşmalar kadar aktif kullanması… Bunlar ilk bakışta küçük detaylar gibi görünse de karakteri Spider-Man yapan en önemli özelliklerden bazıları.
Film boyunca sık sık gerçekten bir çizgi roman sayfasını izliyormuş hissine kapıldım. Bir diğer başarılı tercih ise mizah anlayışı olmuş. Spider-Man her zaman espri yapan bir karakterdir ancak her cümlesini şakaya çevirmek zorunda değildir. Film bu dengeyi oldukça iyi kuruyor. Mizah gerektiği yerde geliyor ve geldiğinde gerçekten işe yarıyor. Duygusal anların etkisini azaltmıyor, tam tersine karakterin doğallığını destekliyor. Punisher tarafında ise daha yumuşatılmış bir yorum tercih edilmiş. Bu durum bazı izleyicilerin hoşuna gitmeyebilir ancak ben karakterin filmdeki kullanımından oldukça memnun kaldım.
Yaşayan Bir Marvel Dünyası
Filmin en başarılı taraflarından biri de kurduğu evren hissi. Punisher, Hulk ve Scorpion gibi karakterlerin hikâyeye dahil edilmesi yalnızca hayranlara göz kırpmak için yapılmış seçimler gibi durmuyor. Tam aksine, Peter Parker’ın yaşadığı dünyanın gerçekten yaşayan bir yer olduğunu hissettiriyor. New York sadece Spider-Man’in şehri değil. Birçok kahramanın ve kötünün aynı anda nefes aldığı büyük bir dünya. İşte çizgi romanlarda da en sevdiğim his tam olarak buydu.
Ayrıca film, önceki Spider-Man filmlerinde yaşanan olayları hikâyeye son derece doğal biçimde dahil ediyor. Çoğu devam filminde gördüğümüz yapay özet sahneleri yerine karakterlerin yaşadıkları deneyimler diyalogların içine başarıyla yedirilmiş. Bu sayede seriye ilk kez başlayacak biri bile filmi rahatlıkla takip edebiliyor.
Herkes Aynı Etkiyi Bırakamıyor
Filmin en zayıf halkası ise benim için Sadie Sink’in karakteri oldu. Karakter hakkında spoiler vermek istemiyorum çünkü filmin en büyük sürprizlerinden biri hâlâ gizliliğini koruyor. Ancak karakterin kim olduğundan bağımsız olarak performansın filme tam anlamıyla oturmadığını düşündüm. Hikâyenin geri kalanıyla aynı duygusal frekansta buluşamıyor.
Üstelik beklediğimden çok daha fazla ekran süresine sahip olması bu hissi daha da belirgin hâle getiriyor. Filmin temposunun düştüğünü hissettiğim anların büyük bölümü onun bulunduğu sahnelerdi. Elbette bu konuda tamamen farklı düşünen birçok kişi olacaktır. Benim deneyimimde ise filmin en belirgin eksisi burasıydı.
Tom Holland Döneminin En Güçlü Spider-Man Filmi
Spider-Man: Brand New Day kusursuz bir film değil. Yer yer fazla yoğunlaşıyor, bazı karakterler beklediğim kadar güçlü kullanılamıyor ve herkesin aynı ölçüde seveceği tercihler yapmıyor. Buna rağmen filmi ayakta tutan çok güçlü bir omurga var: Tom Holland. Film ne zaman Peter Parker’ın hikâyesine dönüyorsa yeniden güç kazanıyor. Onun yeniden ayağa kalkma çabasını izlemek, büyük savaşlardan çok daha etkileyici hissettiriyor.
Salondan çıktığımda aklımda kalan şey dev aksiyon sahneleri ya da sürpriz karakterler değildi. Aklımda kalan, her şeye rağmen yeniden başlamaya çalışan Peter Parker oldu. Belki de Spider-Man’i onlarca yıldır bu kadar sevmemizin sebebi tam olarak bu. Çünkü o hiçbir zaman kusursuz bir kahraman olmadı. Sürekli düşen ama her defasında yeniden ayağa kalkmayı başaran genç bir insan oldu. Spider-Man: Brand New Day, yalnızca başarılı bir Marvel filmi değil. Aynı zamanda Tom Holland döneminin bugüne kadarki en iyi Spider-Man filmi olmayı da başarıyor.
